Bloggfrslur mnaarins, febrar 2008

Tveir

Banditetta er svolti merkilegt hve oft rttindalausir kumenn eru teknir Suurnesjum, virkar mig eins a s tluvert oftar en annarstaar landinu.

Kannski er lgreglan bara virkari arna?Police


mbl.is k lvaur og rttindalaus
Tilkynna um vieigandi tengingu vi frtt

SVONA FR UM SJFER

Hfundur: Gumundur rni Valgeirsson

Aubrekku

f: 11.11.1923 d: 17.04.1976

SVONA FR UM SJFER

a var n daga, egar g tlai a gerast sjmaur og ri mig togara fyrsta skipti, hafi g aldrei komi sj fyrr, g vissi ekki hva togari var nema rtt af afspurn, tplega a g ekkti fr rum skipum.

Mr var sagt a mta klukkan nju fyrir hdegi uppi sslumannsskrifstofu, v ar tti g a lta munstra mig ur en vi legum upp trinn. g braut heilann miki um a hvernig vri fari a v a munstra mann, v g hafi aldrei heyrt ess geti a menn vru yfirleitt munstrair,g vissi a vsu hvernig munstru skinn litu t og eins vissi g a a peysur voru kallaar munstraar ef eitt hvert tflr var eim, en hvernig vri hgt a munstra menn, a var mr mgulegt a skilja. etta olli mr miklum heilabrotum, v varla kunni g vi a koma upp sslumannsskrifstofu n ess a vita nokkurn hlut hva g tti a segja ea gera og auglsa mig annig sem fvsan landkrabba og gera mig hlgilegan augum annarra, a var a versta sem fyrir mig gti komi.

En mikill dauans asni gat g annars veri, g hafi auvita oft s munstraa menn, ea minnsta kosti ngu oft til ess a vita svona nokkurn veginn hvernig a vri gert. g mundi svo vel eftir v a hafa s sjmenn munstraa handleggjunum, me alslags tflri og jafnvel stfum. arna l allt svo hundurinn grafinn. g yri vst ekki vandrum a lta munstra mig eins og hver annar heiarlegur sjmaur.

En var a aftur mti anna sem kom til greina essu mli, hversu srt var a, hvaa afer notuu eir vi a klna essum fjra mann, a var tluvert atrii. Ef eir brenndu mann me einhverjum dskotanum, gti a ori bsna gilegt, sr lagi ef maur yri ekki deyfur nokkurn skapaan hlut, en ef etta yri n bara stimpla mann, eins og til dmis gert er vi egg tti a ekki a urfa a vera svo blva. msar fleiri aferir fannst mr a gtu komi til greina til dmis mlning ea einhverslags litir, einnig var hugsanlegt a maur vri rispaur me einhvers lags tilfringum, en slkt og vumlkt gti ori bsna gilegt.

En hva um a llu var a taka me kristilegri r, hver svo sem aferin yri, v sjmenn uru a vera harsonir ribbaldar hertir sktviri og gusu gangi.

g var kveinn a bera mig karlmannlega og lta engan bilbug mr finna, ess vegna hleypti g brrnar, blvai hressilega og sptti gangstttina ur en g hlt upp sslumannsskrifstofuna. g hafi nefnilega heyrt a sagt a sjmenn blvuu tluvert og tti mr a bera vott um kjark og karlmennsku.

J g tlai sem s a bera mig karlmannlega og sna eim arna upp sslumannsskrifstofunni a sjmnnum vri yfir leitt ekki fisja saman, heldur gengju a hverju og einu me festu og karlmennsku, jafnvel a kynni a hafa einhver gindi fr me sr. g bankai lttilega hurina opnai san snarai mr inn fyrir og bau gan daginn.

Ein hver nungi sem g veit ekki hva heitir kom a afgreisluborinu og spuri hva a vri fyrir mig. g sagist vera kominn til ess a lta munstra mig, v g vri rinn Flatbak.

"U - hu - " sagi hann "svo ert rinn Flatbak, og heitir? "Heiti" hvi g "hvurn fjandann tli ig vari um hva g heiti". a er best a vera ekki me neina tr dra heldur byrja essu strax. Og til ess a sna honum a mr vri blkld alvara, v g hafi heyrt a sagt a sjmenn ltu ekki vaa ofan sig, ekki fyrir neitt, snarai g mr r jakkanum og bretti upp skyrtuerminni.

Maurinn stari mig forgttaur eins og hann hafi aldrei s sjmann fyrr vi sinni, hann bri til varirnar en sagi ekki neitt, svo mr datt hug a orin hefu fari fugar lei og stu ll fst hlsinum honum, ea a au komu fram annarlegri mynd rum sta sem yfir leitt er ekki notaur til ess a tala me.

En eftir langa mu komu au samt rttu boleiina og hann spuri mig hva g eiginlega meinti. g sagist meina a a g vri hinga kominn til ess a lta munstra mig, en ekki til ess a ylja upp neinar ttatlur.

"Hvernig heldur eiginlega a srt munstraur" sagi hann, og g gat ekki betur s en fanturinn vri byrjaur a glotta. "N klni i ekki einhverjum fjandanum handleggina manni" hreytti g t r mr, ekki srlega vingjarnlega.

"Ne - he - he - he - hey", sagi rjturinn skelli hljandi, "vi skrifum bara hj okkur nafni og heimilisfang samt fingardegi, a ltum vi okkur duga enn sem komi er". g hefi miki heldur vilja taka mti vel ti ltnu kjaftshggi, heldur en svona hrakleringum v sannast a segja skai g ess a jrin gleypti mig me h og hri og skilai mr aldrei aftur.

Me miklum erfiis munum tkst mr a stynja upp nafni mnu og heimilisfangi vi ennan illgjarna rjt sem hristist af hltri framan vi mig svo afskaplega a hann tlai varla a geta pra essi fu or dorantinn sem hann hafi framan vi sig.

Skjlfandi af niurlgingu st g framan vi bori og svitnai og klnai til skiptis. ekkingar skorturinn og fljtfrnin hfu leiki mig svo grtt etta skipti a mr fannst g ekki eiga vireisnar von framar lfs leiinni, mr fannst g vera a kafna, g fkk svima og mr fannst a a mundi la yfir mig hverri stundu.

En loksins egar rjturinn var binn a pra niur hj sr a sem honum tti vi eiga rtti hann mr dorantinn og sagi mr a skrifa nafni mitt aftan vi . Me skjlfandi hendi tk g sjlfblekunginn og hripai einhverja skiljanlega stafi sem g gat ekki einu sinni lesi sjlfur, san tk g til ftanna og forai mr t gtuna.

g ddi fram eftir gtunni eins og blindur kettlingur utan vi mig og niur brotinn. Mr fannst g vera hrakinn t r mannflaginu, hlekkjaur niurlginni, stimplaur hlfviti um aldur og vi, mr fannst g vera dauur, horfinn t eilfina einn og yfir gefinn, horfinn t endalaust myrkur hinna fordmdu.

a sem kom mr skilning um a g vri enn ofan jarar og fullri snertingu vi hina mannlegu tkni ntmans var falleg ntsku flksbifrei sem brunai mig og henti mr fltum gtuna. g fann sran verk handleggnum svo nrri l a g hljai egar bifreiarstjrinn var a reyna a hjlpa mr ftur.

"Helduru a srt slasaur" sagi hann "j" sagi g "svei mr ef g er ekki eitthva brkaur vinstra megin".

Hann hjlpai mr upp blinn og k mr upp sptala, ar var tekin mynd af handleggnum mr og hann settur gips, san var mr sagt a koma aftur eftir fjrar til fimm vikur.

a var ekki harsoinn sjmaur hertur sktviri og gusugangi sem hlt eftir veginum fr sptalanum niur binn, heldur niur brotinn landkrabbi me hndina fatla og brostnar framtar drauma, hlustandi eftir hinum hverfula ni horfinna hyllinga fr ri hafgolunnar sem aldrei var sunginn.


ME VINSEMD OG VIRINGU

Hfundur:Gumundur rni Valgeirsson

Aubrekku

f: 11.11.1923 d: 17.04.1976

ME VINSEMD OG VIRINGU

Snjlfur bndi Meyvantsson Sntu, var a enda vi a lta inn fnainn, egar strkur sonur oddvitans sveitinni kom gangandi heim a fjrhsunum til hans og gekk rsklega eins og miki lgi vi.

"Komdu sll Snjlfur" sagi hann og tk brf upp r vasa snum og fkk honum, "pabbi va mig a f r etta brf". "Komdu sll drengur minn" urrai Snjlfur, "viltu ekki doka vi mean g fleygi rnar, koma svo heim me mr og f r eitthva sarpinn mean g stauta mig fram r brfsneplinum, svo a getir teki svar me r til baka".

"Nei akka r fyrir", sagi strkur, "g arf a flta mr, vertu sll". Svo tk hann rs eins og hann tti lfi a leysa, suur mrarnar aftur. Orin sem fair hans hafi sagt vi hann, ur en hann lagi af sta a heiman, hljmuu fyrir eyrunum honum eins og jararfara tnlist, au gfu honum liugri ftur og sterkari vilja til ess a nota r til hin trasta.

Hann linnti ekki sprettinum fyrr en brinn var komin hvarf, og hann var ruggur me a a sr vri ekki veitt eftirfr, tyllti hann sr niur fu og hafi orin upp hlfum hljum aftur og aftur. "Ef fer ekki ur en karlinn les brfi snr hann ig r hlslinum".

Snjlfur st hlainu framan vi fjrhsin og horfi forvia eftir strksa, hann skildi ekkert essu blvuu rafri sem hefi gripi hann, a var engu lkara en hann hefi s sjlfan myrkrahfingjann ggjast t um einhvern fjrhsgluggann, "j svona var n kasti honum - puff -". Snjlfur hristi hfi og labbai inn fjrhsin, hann settist garastokkinn, reif upp brfi og byrjai a stafa sig fram r v.

Honum sttist verki bi seint og illa, v hann var ekki vanur a eya tmanum svoleiis dedi og dast, eins og lestur, a fannst honum ekki geta samrmst bskapnum. En rtt fyrir a, ekkti hann samt alla stafina og hafi meira a segja komist upp a a skrifa nafni sitt, einu sinni fyrir lngu san, jafnvel engin gti lesi a nema hann sjlfur, hann st lka betur a vgi heldur en margir arir, hann ekkti hndina sna og vissi a a gat ekki veri anna en nafni hans.

etta fannst Snjlfi ng menntun og meira en a, hann hafi komist vel af fram ennan dag og a betur en margur annar, eir voru byggilega frri sem ttu eins margar kringlttar kistu handraanum. Snjlfur brosti me sjlfum sr, egar honum var hugsa til kistuhandraans og skinnpokans me gullpeningunum.

a var hans besta skemmtun, eftir erfian dag,egar kerlingin var komin fjsi me rollingana hangandi pilsunum, a opna kistuna sna, taka upp r henni pokann me gullpeningunum, hella eim bori og telja vel og vandlega, velta eim til og fr lfa snum og lta san renna milli fingranna niur pokann aftur. v lk sla - v lkur unaur. Stundum bar hann sasta peninginn upp a vrunum sr og kyssti hann a skilnai ur en hann batt fyrir pokann aftur og lokai kistunni. Eftir v sem Snjlfur las meira af brfinu sigu brnirnar near og svipurinn dkknai, hendurnar skulfu og hann tk a berja til rum ftinum.

Brfi hljai eitthva essa lei:

Samkvmt margendurteknum avrunum, viljum vr enn taka a fram a ef r, Snjlfur Meyvantsson bndi Sntu, geri ekki egar a fullu skil tu tsvari a upph kr. 32,50-, rjtu og tveimur krnum og fimmtu aurum, fyrir rtugasta nvember nst landi, neyumst vr til a taka lgtak hj yur, yar eigin hlaupandi peningi. Samkvmt lgum hans htignar, Danakonungs um innheimtu goldinna skatta.

Me vinsemd og viringu

fyrir hnd hreppsnefndar

Oddviti

Snjlfur reif brfi tvennt og eytti v fr sr, "jh me vinsemd og viringu. Ekki vantar n vinsemdina, a taka manns eigin hlaupandi pening upp greislu lglegu tsvari og viringin vri lklega eirra augum a f a borga sem mest, eir hefu tt a veita sjlfum sr viringu, a hefi stai eim nr, heldur en a vera a troa henni upp menn sem ekkert kru sig um hana. Nei, eir pssuu sig, eir karlar, me a borga ekki of miki sjlfir, en a pna ara rauan dauann, a vri n svolti anna, skorti n ekki konungshollustan hj eim okka piltunum".

"Tuttugu og fimm krnur, a hefi veri viunandi, eins og eir lgu Jn Grf, en rjtu og tvr og fimmtu, a var hreinasta svnar, sj krnum og fimmtu aurum meira en eir hfu nokkur leifi til a leggja hann. Hvern fjandann vissu eir hvort hann tti nokku kistuhandraanum ea ekki? Nei nei, ekki hafi hann fengi til a telja fyrir sig peningana og mundi seint gera".

"Ekki nema a , taka lgtaki eftir tvo daga. a vantai ekki brfinna essa blvaa rjta, ne hey, og sst vgara a vnta r eirri tt".

"Hann mundi svo sem vel eftir v hvernig eir fru me hann Gsla garminn Mrarkoti um ri,tku af honum einu kna sem hann tti, blftkum rflinum og skildu hann svo eftir bjargarlausan, me fullt hs af brnum, neituu honum svo um sveitarstyrk, allt vri a drepast r hungri". "v lkir menn".

"Nei sveitarstyrk fr enginn,fyrr en hann er dauur, en verur hreppurinn a sj fyrir kerlingunni og krkkunum".

"En krnu skyldu eir ekki f eir djflar, ekki eyri, fyrr skyldi hann hengja sig, - hja hengja sig a vri ekki svo vitlaust, a var eiginlega eina fra leiin sem hgt var a fara". "grafa gulli og hengja sig", " sju eir a kannski a a ddi lti fyrir a vera a verkallast vi Snjlf Meyvantsson, Hann fri snu fram hva sem eir segu". " fengju eir lka kerlinguna og krakkana hreppinn stain fyrir rjtu og tvr og fimmtu".

"Tja a yri ekkert rusl a sj framan smettin eim, egar eir kmu a taka lgtaki og kerlingin sndi eim skrokkinn blan og n hengdan sem stari blhlaupnum augum, eins og hann vildi segja "taki i n rjtu og tvr og fimmtu me vinsemd og viringu". Snjlfur rak upp tryllingslegan hltur a hlakkai honum yfir eirri tilhugsun, hvernig hreppsnefndinni yri vi, egar hn si hsta gjaldanda hreppsins nhengdan, vitandi a a eir fengju kerlinguna og tta krakka sveitina. arna vri leiin til a velgja eim einu sinni duglega undir rifjunum, hefnd sem eir myndu urfa a dsa undir rum saman.

Hann stkk ftur, hljp heim og beint inn bastofu, konan og krakkarnir voru frammi eldhsi og uru ekki vr vi komu hans. Hann gekk a kistunni og opnai hana, tk pokann me gullpeningunum og hlt aftur til fjrhsanna og tyllti sr gara stokkinn. Hann opnai pokann og hellti r honum kjltu sna og virti fyrir sr gullpeningana sasta sinn.

a kom tr fram augun honum, vi tilhugsun a f aldrei a snerta framar essa dsamlegu gullpeninga, sem hfu svo oft hlja honum um hjartarturnar undan frnum rum, en a var strax bt mli, a enginn annar myndi njta eirra eftir hans dag.

Hann fr a tna aftur upp pokann, einn og einn, hann fr hgt og uklai vel og vandlega og bar upp a vrum sr a skilnai.

Hann gat ekki hugsa sr a skilja vi fyrir fullt og allt. Hann tlai a vaka yfir eim eftir a hann vri dauur, passa svo vel a enginn, enginn lifandi maur fengi a snerta .

Hann tlai a breyta sr dreka eins og gmlu mennirnir geru ur fyrr, liggja eim og spa eldi og brennisteini yfir sem dirfust a reyna a leita a eim.

Hann tk reku, grf djpa gryfju niur krna og lt pokann sga gtilega niur hana samt nokkrum skilnaartrum. San mokai hann yfir og gekk svo vel fr a engin vegsummerki sust eftir raski.

Snjlfur urrkai sr um augun og litaist um fjrhsunum. "Hva reifandi, hann hafi gleymt a taka me sr reipisspotta, a var n verri sagan a urfa a fara heim aftur".

Hann gekk leiis til dyranna. Hrturinn sem var innst inni krnni rak bylmingshgg gara stokkinn. Snjlfur leit vi, a var alveg rtt, a var ekki anna en a leysa hrtinn og nota bandi af honum, urfti hann ekki heim.

Nei a var annars mgulegt, hann mundi mlva spili og fara fram til gimbranna, a vri svo sem ekkert glsilegt a f lmb seinnipart vetrar og a undan gimbrum.

En hvern fjandann kom honum a vi, var a ekki hreppsnefndarinnar a sj um a? J reianlega, ekki fri hann a skipta sr af v, eir mttu vst gjarnan f nokkrar snemmbra gemlinga fyrir sr, ekki tlai hann a skipta sr af v, fyrst eir endilega vildu a.

Snjlfur rak upp rokkna hltur. a yri sannarlega gaman a sj oddvitann, etta akfeita svn vera a eltast vi lambr seinnipartinn vetur. skyldi Snjlfur Meyvantsson hlja - skellihlja. Hann sneri sr vi og labbai inn til hrssa og fr a leysa af honum bandi.

"N skaltu fara framfyrir og skemmta hreppsnefndinni lagsmaur, r verur vst ekki skota skuld r v a mlva spilverki a arna ef g ekki ig rtt. Brjttu a bara ngu smtt svo hreppsnefndin veri a kaupa vi ntt spilverk, v ekki finna eir nga rafta hr Sntu brklega. a er annars best a g fi ennan hrna", Snjlfur losai gamlan faraft r spilverkinu og gekk upp hluna. Hann klifrai upp heyi, rak annan endann raftinum vegginn yfir geilinni, en lt hinn hvla stabbanum. Svo batt hann rum reiptagls endanum utan um mijan raftinn, geri lykkju hinn og smeygi um hlsinn sr.

"Fair vor sem er himnum."

"Nei fjandinn hafi a, maur sem tlar a fremja sjlfsmor ekki a bija fyrir sr ea lesa fairvori, a er hreint ekki vieigandi, a yri aeins til ess a spilla fyrir manni hinum stanum".

Snjlfur lagfri lykkjuna um hlsinn sr og lt sig falla fram af stabbanum.

"hjj - hvlkur andsk.....hfuverkur, hva hefur komi fyrir mig og hvar er g?" Snjlfur opnai augun og leit kringum sig. "Myrkur - eintmt myrkur - ekkert nema kolbrnt reifandi helvtis myrkur - . g er lklega ekki dauur. Nei a getur varla veri g ekki svona miki til -. ff - pff g hlt a vera strslasaur, a blir r hausnum mr". Hann reifai me hendinni upp hausinn og snri honum lti eitt til um lei og srkenndi til hlsinum. ", , , g er ekki hlsbrotinn lka?" kveinkai hann og greip um hlsinn. "Hva er n etta? Reiptagl, hvernig stendur essu llu saman, hva hefur komi fyrir mig"? Einhver greinilegur hvai barst honum til eyrna, einna lkastur v a dans vri stiginn af mrgum ftum rafjarlg. Snjlfur hlustai. Traki magnaist og n heyri hann a mjg greinilega. Hva gat etta veri? Enginn dansai n ess a hafa msk. N htti a aftur, etta var undarlegt.

"Mehegg" essi snggi gimbrajarmur vakti hann til mevitundar um hva hafi gerst og hva vri a gerast.

Sjlfsmor -. Hrturinn -. Gimbrarnar -. tsvari -. Hreppsnefndin, allt etta hringsnerist hausnum honum hva innan um anna.

Hann staulaist ftur, etta dugi ekki, hrturinn mtti ekki gera meira af sr en ori var. Hann smeygi lykkjunni af hlsinum og reifai sptunni, hn var brotinn sundur. "a er hn sem hefur bila, blvu tfan" sagi hann og reifai upp hausinn sr ar sem sprungan var eftir hggi. "g var heppnis maur a hn drap mig ekki, a hefur sannarlega legi nrri".

Hann tk reiptaglspottann og staulaist fram hsin. Hann kom alveg mtulega fram tttardyrnar, til ess a vera vitni af v egar ein fallegasta gimbrin hans breyttist lfsreynda .

"Blvaur hrappurinn, a vera okkalegar afleiingar af essu athfi nu hrtsskmm", hann reif horni hrssa og drslai honum inn fyrir spilverki, sem var alt mlva.

N kom reiptagli aftur gar arfir, hann batt hrtinn vi innstu stoina, svo rammlega a hann gat alls ekki lagst.

"etta skaltu hafa orparinn inn fyrir ll au gindi sem ert binn a gera mr, hefir veri hfilegur hreppsnefnd, me slka artir og innrti - okkapeyinn, arna skaltu f a dsa til morguns og kannski lengur".

Snjlfur tk rekuna og grf upp fjrsjinn, hann hellti r skinnpokanum og taldi peningana, j eir voru allir og a var fyrir mestu.

Hann hneppti fr sr, stakk pokanum inn bera bringuna og hlt heim. Kerlingin eytti rokkinn af miklu kappi egar Snjlfur kom inn bastofuna. "Hva er a sj ig maur" sagi hn " er allur marinn og blugur".

"Oj a datt spta ofan hausinn mr" svarai Snjlfur rlega.

"Varla hefur blgna svona hlsinum af v" sagi kerlingin. "Oj etta var engin smris spta, hlsinn kttaist svo rlslega saman vi hggi a g hlt lengi a g vri hlsbrotinn, en svo upptvtai g a a g hefi bara fari r hlslinum". "N - hvernig gastu kipp honum liinn aftur"? "Aftur j" sagi Snjlfur og strauk hendinni yfir enni. "O - g stakk bara hausnum milli plankanna hrssa spilinu og spyrnti me ftunum og hndunum, svo vatt g mr til, hrkk g liinn aftur, en spili brotnai, etta voru ekki nein smris tk skal g segja r kelli mn". Snjlfur gekk a koffortinu og opnai a, hann lt pokann niur og tk hann svo upp aftur. "g ver vst a borga etta blvaa tsvar, a er ekki um anna a gera, en t r mr skulu eir aldrei f meira en rjtu og tvr krnur


100 sund prsenta verblga

Okkur tti n ng hr um ri egar verblgan fr yfir 100%, en 100 sund er n dlti miki, jafnvel Simbabve. (100.000%) Rosalegt.W00t Er etta ekki strjfnaur?Bandit


mbl.is 100 sund prsenta verblga
Tilkynna um vieigandi tengingu vi frtt

Sjlfstisflokkur

au hafa ekkert arfara a tala um en bloggi.Alien

a vri n kannski r a ssur bloggai um ver eldsneyti og lkkun krnunnar?Whistling

a dugar kannski ekki til?Cool


mbl.is Pistill ssurar rddur ingflokksfundi
Tilkynna um vieigandi tengingu vi frtt

Madeleine McCann

Var ekki bi a telja hana af?GetLost

etta er a vera alveg hryllingurCrying hvernig hinir og essir telja sig sj eitthva sem er svo kannski engin ftur fyrir.Woundering


mbl.is Segist hafa s Madeleine McCann
Tilkynna um vieigandi tengingu vi frtt

Fyrrum rherra

Vri hugsanlegt a svona fri fyrir rherrum sitjandi og fyrrverandi sland?Devil

Nei, a held g ekki. eir komast upp me allt.Bandit

Ef eir komast ekki upp me a, eru eir bnir a koma snum mnnum stai a eir sleppa me einhvern tittlinga skt og f a fara ftspor rna og dvelja Kvabryggju.Police


mbl.is Fyrrum rherra grunaur um fjrdrtt
Tilkynna um vieigandi tengingu vi frtt

Nsta sa

Höfundur

Hilmar Guðmundsson
Hilmar Guðmundsson
Mlefni fatlara og aldrara er mr ofarlega huga.

Bloggvinir

Jl 2017
S M M F F L
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          

Heimsknir

Flettingar

  • dag (25.7.): 3
  • Sl. slarhring: 7
  • Sl. viku: 9
  • Fr upphafi: 35680

Anna

  • Innlit dag: 1
  • Innlit sl. viku: 3
  • Gestir dag: 1
  • IP-tlur dag: 1

Uppfrt 3 mn. fresti.
Skringar

Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband